Ontwikkelingshulp? Dat lossen we samen wel op.

Als het aan Stef Blok ligt houden we binnenkort weer inzamelingsacties van zilverpapier ten behoeve van de witte paters in diep donker Afrika. Overheidsgeld hoeft er immers niet meer naar toe zo betoogde hij zaterdag in de Volkskrant.

“Ontwikkelingshulp, daar kan drie miljard vanaf” In een tijd dat de bedragen van tientallen miljarden ons om de oren vliegen klinkt drie miljard een beetje als wisselgeld. En toch staat dit voor 75% van het Nederlandse budget voor ontwikkelingshulp.

Dat de VVD het budget wil beperken kwam niet als een verrassing. De grootte van het bezuinigingsbedrag wel maar goed, het opiniestuk had waarschijnlijk geen aandacht gekregen als ze een korting van slechts een paar miljoen hadden voorgesteld.

De verrassing zat hem wel in de redening. Op welke gronden vinden Blok en De Caluwé dat er drie miljard afkan?

Allereerst stellen ze dat de resultaten van 60 jaar Nederlandse ontwikkelingshulp niet erg overtuigend zijn. Immers, China en India hebben ook “de grote sprong voorwaarts” gemaakt door zich te richten op de wereldmarkt en een terugtredende overheid (waarmee ze bedoelen dat er geen grote overheid is die afhankelijk is van Westerse steun). Ik kan er best in meegaan dat er in de afgelopen zestig jaar veel is misgegaan. Maar de claim dat er geen grote overheid meer is in een land als China, waar marktwerking hand in hand gaat met zware milieuvervuiling, land roof en een verdieping van de kloof tussen arm en extreem rijk is een wonderlijke gevolgtrekking. Deze “grote sprong voorwaarts” pakt net zo desastreus uit als die van Mao. Na het zien van Slumdog Millionaire ben ik trouwens ook niet zo heel overtuigd meer van de Land van Melk en Honing status van India.

Vervolgens stelt het artikel dat ontwikkelingshulp, voor zover het de Nederlandse belangen niet ondersteunt, geen kerntaak van de overheid is. “Het staat iedere Nederlander vrij zijn of haar eigen schuldgevoel af te kopen”.

Voor dit artikel hebben Blok en De Caluwé de inleiding tot het lijvige rapport over doelmatigheid van Nederlandse ontwikkelingsgelden van de WRR erbij gepakt en erin gelezen wat zij nodig hadden om 75% van het budget te kunnen bezuinigen. Helaas zijn ze de essentie van het rapport vergeten mee te nemen in hun artikel. Die essentie is gevat in de titel “Meer ambitie, Minder pretentie“.

In mijn ogen bestaat die ambitie uit het toegankelijk maken van onderwijs, medische voorzieningen en het verbetering van de voedselproductie. Als het dan nog even kan graag ook ervoor zorgen dat democratie overal een kans krijgt en dat burgers niet hoeven te vrezen voor willekeurige vervolging. Die ambities kosten geld maar vooral inzet en de wil om ambities te verwezenlijken. Met het afkopen van schuldgevoel heeft dat niets te maken.

Blok en De Caluwé gedragen zich als de directeuren van een Nederlandse voetbalclub. De begroting gaat met 75% omlaag maar de winst van de Champions League wordt niettemin geeist. Over pretenties gesproken…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.